Naar inhoud Naar blogs Naar hoofdnavigatie Naar categorieën

Zussen Hoeksema helpen in babyhuis Ruama (UPDATE 25 januari)

Geplaatst door redactiehalloemmen op 30/12, 16:16 uur.

De zussen Deborah en Bernice Hoeksema gaan enkele weken de handen uit de mouwen steken in het babyhuis Ruama in Mozambique dat door Jannie Kruize wordt gerund.

Met de regelmaat van de klok mailen de zussen een artikel naar de readctie in Emmen.

Let op! De nieuwste berichten staan telkens onderaan het bericht.

Het eerste bericht:

Na lang wachten en de vele voorbereidingen die nodig waren is het nu eindelijk zo ver! Aanstaande maandag 4 januari vertrekken wij naar Jannie Kruize en babyhuis Ruama in Mozambique. De afgelopen weken hebben wij onze inentingen , malariapillen, ORS, muggen gel en uiteraard ons visum voor Mozambique gehaald en geregeld! Allemaal dingen die erg belangrijk zijn voor ons grote avontuur. Naast alle praktische voorbereidingen hebben wij ons ook gestort op het binnenhalen van geld voor het babyhuis, want met 50 kinderen die afhankelijk zijn van de zorg van Jannie en haar personeel is geld natuurlijk altijd nodig.

In ons artikel in de Zuidoosthoeker stond al dat we hoopten geld mee te kunnen nemen naar Mozambique en we waren dan ook ontroerd toen een dag na het verschijnen van het artikel wij een telefoontje kregen van een hele lieve mevrouw uit Nieuw Dordrecht, die, al was het volgens haar maar een kleine bijdrage, toch graag wat voor de kinderen in Mozambique wilde doen. Het zijn juist dit soort reacties die je energie geven om net dat stapje harder te lopen in een tijd waarin veel mensen het hebben over een financiële crisis.

Het tweede positieve bericht kwam van de werkgever van Debora SG Automatisering (www.sg.nl) die ook een heel mooi bedrag heeft gedoneerd. Toch fijn dat ook een werkgever zo meeleeft! Maar hierbij hield het niet op, de PKN uit Erica en stichting Damiano stortten een mooi bedrag voor de kinderen van Ruama en het werk van Jannie. En dan waren er nog al die lieve vrienden en kennissen die na het horen van onze reis een enveloppe met inhoud langs brachten. Al deze donaties waren voor ons echt een cadeautje en het is natuurlijk geweldig dat wij letterlijk niet met lege handen in Mozambique aan zullen komen. Op dit moment zijn we nog druk met de oliebollen actie dus het precieze bedrag dat wij mee kunnen nemen naar Mozambique is nog niet zeker, maar de € 2.500 zijn wij ruim voorbij!! Geweldig toch?!

Na lange tijd in spanning te hebben gezeten over hoe we nu eigenlijk precies in Marromeu zouden komen, kregen we een paar weken geleden geweldig nieuws uit Zuid- Afrika, de mensen van de MAF hebben besloten ons in hun verlofperiode naar Mozambique te vliegen. Wij zullen zoals het nu lijkt de enige twee passagiers aan boord zijn, en alhoewel we ons nog niet helemaal kunnen voorstellen hoe de vlucht daadwerkelijk zijn zal, hebben wij toch een sterk Flying doctors gevoel. In een volgende blog kunnen wij jullie daar natuurlijk meer over vertellen. Naast het vliegen heeft de MAF ook het vervoer vanaf Johannesburg geregeld naar Lanseria zo’n 120 km verderop waar hun vliegveld is, en een overnachting in een guesthouse. We kunnen dus maandag met een gerust hart bepakt en bezakt het vliegtuig in stappen.

En bepakt en bezakt dat zijn we, want naast de vele donaties van gulle gevers hebben wij ook veel spullen van familie en vrienden van Jannie gekregen om mee te nemen. Naast de stapels babykleertjes hebben we een hele collectie DVD’s, fietsbanden, schoolboeken en tandenborsteltjes bezorgd gekregen. Erg fijn natuurlijk, maar gezien de hoeveelheid en de strenge regels met betrekking tot het gewicht van de bagage dat je per persoon mag meenemen het vliegtuig in, was het inpakken wel een grote uitdaging!! Gelukkig is Bernice een ster in het inpakken en hebben we na alles goed en strak te hebben opgerold onze koffers, prop, maar dan ook prop vol dicht weten te krijgen!! De kinderen zullen vast en zeker super blij zijn met al deze mooie spullen!!

De komende dagen zullen wij gewoon nog aan het werk zijn, even de laatste zaken afronden zodat wij onze collega’s ook niet met teveel werk opzadelen. Aankomende zondag zullen wij al naar Schiphol vertrekken waar we een nacht in een hotel zullen slapen hopend op een goede nachtrust zodat we helemaal fris aan ons avontuur kunnen beginnen. Wij kijken er erg naar uit en verwachten dat het een hele mooie ervaring zal gaan worden!! Wij hopen veel te kunnen gaan betekenen voor de kinderen en de lokale bevolking. Wij zullen helpen waar we kunnen en de kinderen hopelijk veel liefde en verzorging , maar vooral ook een leuke gezellige tijd te geven tijdens ons bezoek!!

De komende drie weken zullen wij regelmatig een nieuwe blog plaatsen van onze belevenissen en afhankelijk van de voorzieningen in Mozambique ook wat foto’s!

Debora en Bernice Hoeksema

UPDATE donderdag 7 januari:

We zijn er!!

Na een lange reis zijn wij gisteren eindelijk in Marromeu aangekomen. Maandagochtend vroeg vertrokken we met een uur vertraging vanaf Schiphol richting Johannesburg. De vlucht ging gelukkig prima! ‘s Nachts stond onze chauffeur al op ons te wachten op het vliegveld en bracht ons naar onze slaapplaats voor de eerste nacht. Tegen de tijd dat wij daar aankwamen was het inmiddels al half 2. En aangezien wij om half 6 alweer zouden worden opgehaald zijn we maar snel gaan slapen. Helaas ging dat niet zo soepel als gehoopt door de muggen die vrolijk boven ons hoofd zoemden.

Dinsdagochtend vroeg zijn met het MAF vliegtuigje vertrokken eerst richting Beira. Het voelde heel speciaal als enige twee passagiers met 1 piloot in een klein vliegtuig te reizen. We kregen alle ins en outs te horen over het vliegtuig en de werkzaamheden van de piloot tijdens de reis.

In Beira moesten we door de douane. Een speciale ervaring. Het vliegveld leek uitgestorven en ze moesten, toen wij ons paspoort wilden laten stempelen, eerst naarstig op zoek naar een douanebeambte. Gelukkig werd die snel gevonden en werd zonder ook maar ergens naar te kijken een stempel in ons paspoort gedrukt en konden wij de laatste etappe richting Marromeu beginnen.

Net iets na 12 uur 's middags kwamen wij uitgeput en bezweet aan. We hadden vanwege ruimtegebrek niet de mogelijkheid gehad onze winterkleding te verruilen voor zomerkleding en dan is 40 graden toch wel erg heet. Gelukkig stonden Jannie en Stef ons op te wachten en reden wij snel naar Ruama waar wij ons snel konden opfrissen en even wat drinken, want dat hadden wij ook al een paar uur niet meer gedaan uit angst voor onprettige situaties in een vliegtuig zonder toilet. En natuurlijk de meegebrachte goederen en euro’s aan Jannie gegeven. Het werd heel erg gewaardeerd en het geld zal zeker op de goede plaats terecht komen.

En 's middags was het dan eindelijk zover!! Na weken hiernaar uit te hebben gekeken kregen wij een rondleiding door de huizen en konden wij kennismaken met de kinderen. Wat een geweldige indruk. Al die kleine kinderkoppies, allemaal met een verhaal. Het is nog even moeilijk om alle namen te onthouden, en met ze te praten omdat wij geen Portugees spreken. Gelukkig kunnen we met onze handen en voeten heel wat duidelijk maken, en gelukkig is knuffelen en aandacht iets universeels en vinden ze het heerlijk om even op schoot te worden genomen voor een knuffel.

De komende weken zullen wij proberen onze verhalen en indrukken op de blog te plaatsen. Helaas is het internet niet altijd even betrouwbaar, dus als er wat meer tijd tussen de blogs zit heeft het daarmee te maken. Iedereen in ieder geval heel erg bedankt voor de lieve reacties, mailtjes en smsjes voor ons vertrek, dat wordt zeker gewaardeerd.

Tot de volgende keer!

Debora en Bernice

UPDATE donderdag 14 januari:

Vreugde en verdriet

Dat vreugde en verdriet dicht bij elkaar kunnen liggen is ons hier nogmaals duidelijk geworden. Vrijdagmiddag hebben wij helaas afscheid moeten nemen van de kleine Adelia, ze was pas 4.5 maand oud. De afgelopen weken was ze al behoorlijk ziek, maar haar toestand verslechterde snel. Zaterdagochtend is ze begraven op de begraafplaats van Marromeu. Wij hebben dit kleine meisje natuurlijk maar een paar dagen mee mogen maken maar dat maakte het niet minder verdrietig.

We hadden vrijdag nog maar net gehoord dat Adelia was overleden of een nieuwe baby diende zich aan. De kleine Veronica slechts 2 dagen oud. Het is een mooi klein popje met een grote bos haar. We hebben haar nog niet echt goed kunnen bekijken want ze ligt in een grote deken gewikkeld in haar bedje. De eerste week zal ze nog niet mee naar buiten gaan. Dus dat wachten we nog even af.

Gelukkig zijn er genoeg andere kinderen waar wij mee kunnen spelen en knuffelen. En het lukt inmiddels ook aardig om de namen van de kinderen die hier op het terrein wonen te onthouden. Ze wonen in drie verschillende huizen en wij proberen onze tijd en aandacht een beetje te verdelen.

De eerste dag waren ze nog een beetje afwachtend maar nu krijgen wij ook vaak een dikke glimlach of knuffel als we binnen komen. Bij de iets grotere kinderen doet 'Hobbel in de weg' het erg goed, maar ook een soort verstoppertje spelen of schommelen zijn favoriet. Sommige kinderen zingen het zelfs mee.

En natuurlijk zijn onze camera’s ook geweldig. Ze willen graag op de foto als ze daarna het resultaat ook maar even mogen zien, wat een uitvinding die schermpjes op een digitale camera.

Vrijdagochtend hebben wij een bezoekje gebracht aan de plaatselijke markt. Er moesten nieuwe kleertjes voor de kinderen worden gekocht. De markt bestaat hier uit kraampjes of kleedjes met hopen kleding. Deze kleding kopen de marktlui van een organisatie die de kleding in Europa en Amerika inzamelt. Wij doken dus met frisse moed in elke stapel. Aan het eind van de ochtend kwamen we met twee hele grote tassen kleding terug. Jannie heeft gelukkig wel weer wat kunnen afdingen, want dat hoort hierbij het koopproces. Al met al een geslaagde shopping trip dus.

Verder heeft Debora inmiddels twee pogingen gedaan om Stef zijn computer weer aan de praat te krijgen. En ze mogen bij SG|automatisering blij zijn dat zij geen consultant is, want hij doet het nog steeds niet. Vanavond gaat Debora weer een poging wagen, want het zou voor Stef natuurlijk leuk zijn als hij zijn spelletjes weer kan spelen.

Het is haast niet te geloven dat het alweer maandag is. De dagen vliegen hier echt voorbij. We genieten volop van de kinderen en van het mooie weer. Het is hier nog steeds rond de 40 graden en zonnig. Dus laat die regen nog maar even wegblijven. Het lukt ons nog steeds niet om foto’s mee te sturen dus die houden jullie tegoed.

Debora en Bernice

UPDATE zondag 17 januari:

We zijn hier nu alweer een week en we weten inmiddels ook een beetje hoe het ritme van de kinderen is. De kinderen wonen in 4 verschillende huizen waarvan er 3 hier op het terrein staan: Tamar, Esra en Tobias. Zoals overal zijn de kinderen hier ook op tijd wakker. Meestal horen wij tussen 6 en 7 uur de eerste geluiden alweer. Omdat wij zelf pas tegen 7 uur wakker worden weten wij niet precies wat de kinderen dan precies doen, maar voordat wij tegen kwart voor 8 bij ze zijn hebben ze meestal wel al ontbeten. Na het ontbijt gaan ze naar buiten om te spelen. Er staat een soort open huisje met een rieten dak waar de leidsters een rieten mat neerleggen voor de allerkleinsten. Dit geeft tenminste wat schaduw.

De kinderen van Esra hebben een mooie speeltuin tot hun beschikking en een heerlijke zandbak. In deze groep zitten ook wel wat kinderen van 3 en 4 jaar die hier dus ook wel gebruik van maken. Ook de schommel wordt veel gebruikt. Verder hebben alle groepen een soort hobbelpaard een autootje een motortje en een glijbaantje waar ze mee kunnen spelen. En wat is er leuker dan op dit motortje te zitten als je net 1 bent geweest. De allerkleinsten zien de groten het doen en doen het dan op een rustig moment graag na.

Tegen half 10 krijgen ze een beker melk en soms wat fruit. Zodra de kinderen de bekers zien aankomen stormen ze gelijk naar de mat toe en gaan ze rustig zitten, want het drinken wordt pas uitgedeeld als iedereen zit. Voor de allerkleinsten wordt dan een fles melk gemaakt. Na de snack wordt er meestal een dutje gedaan door de kleinsten en de groten mogen dan nog wat doorspelen.

En om 11 uur is het dan tijd voor de lunch. Gisteren bestond dit uit een gerecht waarin tenminste bruine bonen zitten verwerkt.De rest konden wij in ieder geval niet echt herkennen. De kinderen van 3 en 4 jaar zitten bij hun eigen tafel en eten alleen, de leidsters staan bij de kleineren om ze te helpen, maar ook deze eten vaak al helemaal alleen. Voor de baby’s is er dan weer een lekkere fles.

Na de lunch is het tijd om te gaan slapen. Ze doen hier allemaal nog een lekkere middagdut, en vaak doen wij ook nog wel even mee door even lekker te gaan liggen in onze kamer. Tegen twee uur ontwaakt Ruama weer en kan het doucheritueel beginnen. Iets waar wij nog elke keer met verbazing naar kijken. De kinderen worden wakker er wordt geroepen dat ze naar de badkamer gaan en alles boven de anderhalf jaar gaat zelfstandig die kant op en kleedt zich zonder hulp uit. Alleen de luiers worden door de leidsters afgedaan. Ze gaan dan in de douchbak staan en krijgen een plons lauw water over zich heen ze worden van kop tot teen met zeep ingesmeerd en nog een plons en klaar. Ze gaan dan zelf naar de kamer ernaast en kleden zich (meestal) zonder enige hulp aan of wachten rustig op hun beurt tot ze worden aangekleed.

De iets kleineren worden naar de douche gedragen en in de douchebak neergezet en de kleine baby’s worden vaak aan een arm opgetild onder de douche gezet. Omdat de kleintjes nog een luier dragen worden de iets groteren (twee jaar oud) vaak naar de badkamer gestuurd om de soort van elastieken die de luiers bij elkaar houden op te halen. Ook hier geen enkel gezeur of geklier.

Na het badderen kan er weer buiten worden gespeeld. Of bij de groep met bijna alleen kleintjes gebeurd dit ook wel eens op de verranda. Tegen 3 uur komt er weer wat melk naar buiten dit keer met koekjes en fruit. En om 5 uur gaat iedereen naar binnen om te eten en daarna te gaan slapen.

De 3 huizen hier op het terrein zijn allemaal voorzien van elektriciteit en warm water. Het 4de huis in het dorp heeft dit allemaal niet. De kinderen die daar wonen worden vaak op redelijk korte termijn weer teruggeplaats bij de familie. En kan op deze manier al wat wennen aan een soberder leven.

De kinderen vanaf 2,5 jaar oud gaan ook naar een soort schooltje hier op het terrein hoe dat precies in elkaar steekt is ons ook nog niet helemaal duidelijk, want op dit moment hebben ze nog vakantie. Dat geldt ook voor de groteren die al naar een officiele school gaan. De leraren slapen op dit moment nog hun roes uit dus het is nog niet bekend wanneer de vakantie voorbij is. Normaal gesproken zouden ze nu alweer naar school moeten, maar blijkbaar nemen ze het hier niet zo heel erg nauw met het aantal vakantiedagen.

Zo hebben jullie in ieder geval een beeld van hoe de dagen er hier op Ruama een beetje uitzien. Tot de volgende keer!

Debora en Bernice

UPDATE maandag 25 januari:

Vorige week woensdag is Debora mee geweest naar het ziekenhuis. De kleine Madalena was ziek. De dag ervoor waren ze ook al naar het ziekenhuis geweest, maar na een snelle malariatest weer naar huis gestuurd met het alom bekende paracetamol.

Het ziekenhuis ligt op loopafstand dus samen met een van de 'mama’s' liep Debora naar het ziekenhuis. Daar aangekomen zat er al een hele rij mensen buiten te wachten. Na het wegen van de kleine moest er in de rij worden plaatsgenomen. Het is niet helemaal duidelijk maar volgens mij heeft het aanwezig zijn van een blanke er aan bijgedragen dat er enigzins voorgekropen kon worden. We waren dan ook al snel aan de beurt en in een kamertje waar een soort verpleegkundige plus zit werd de moeder een beetje afgebekt en konden we weer een deurtje verder om een malariatest te doen, ja precies wat de dag ervoor ook al was gedaan. Dus weer op een houten bankje in de gang gaan zitten en wachten tot je naam opgeroepen werd.

Na ongeveer een half uur wachten was Madalena aan de beurt en konden we een soort laboratorium binnenlopen. Ze hadden al een snelle (minder nauwkeurige) test klaarliggen maar na even opkijken werd er toch een bloedtest gedaan. Waarna we weer een half uur konden wachten. In de gang zitten allerlei mensen met verschillende problemen. Het wachten gaat erg geordend en er werd niet geklaagd of gezeurd over de wachttijd. Na iets meer dan een half uur was de uitslag van de malariatest bekend (weer negatief) en liepen we weer terug naar het eerste kamertje. De verwachting was dat naar aanleiding van de uitslag van de test gekeken zou worden wat het kleine meisje dan zou mankeren, maar niets was minder waar. Ze kreeg gewoon zonder verder onderzoek een aantal medicijnen voorgeschreven en we konden weer naar huis. Een dokter hebben wij dus niet gezien.

Het is erg frustrerend om te zien dat in een land waar zoveel zieke mensen zijn de gezondheidszorg zo slecht is. Het gaat in de ziekenhuizen alleen maar om cijfers en het binnenhalen van geld. Zo worden patienten die op het punt van overlijden staan naar huis gestuurd om de sterftecijfers van het ziekenhuis maar laag te houden. En geven organisaties als Oxfam of Unicef weer wat geld voor een of andere kuur dan moet dat maar lukraak bij iedereen worden toegediend, onafhankelijk of het nodig is of niet om zo de door de ‘goede doelen’ opgestelde quota te halen. Ons bekruipt in ieder geval sterk het gevoel dat het geld niet gebruikt wordt zoals het zou moeten, en dat de enigen die hiervan profiteren het management van het ziekenhuis is die door de betere cijfers sneller een promotie krijgt.

Gelukkig gaat het zo op het eerste gezicht inmiddels iets beter met Madalena al is ze met haar 4400 gram nog steeds erg licht voor een baby van 4,5 maand. En ook het drinken van de fles gaat niet super. We hopen natuurlijk dat ze zich snel weer echt beter gaat voelen, maar dat is in landen als Mozambique natuurlijk altijd afwachten.

Vorige week donderdag zijn wij samen met Jannie, Birgit en de dominee van Ruama op huisbezoek geweest bij Chica een meisje dat een aantal jaren geleden naar huis is teruggeplaatst. We moesten even een stuk rijden over hobbelige zandwegen en daarna ook nog een stuk lopen tot we echt in de middle of nowhere zaten. De familie was bijna helemaal aanwezig en er werden natuurlijk gelijk stoelen voor de gasten neergezet. Chica zelf was erg verlegen, maar kwam toch naast Jannie zitten. De familie had wel een redelijk huis zo op het eerste gezicht, maar aangezien vader geen werk heeft en het erg droog is in Mozambique zal er dus niet heel erg veel te eten zijn. Er werd even gesproken over hoe het met Chica gaat en hoe het met de familie gaat. Vader had ook een oudere zoon op bezoek die is opgegroeid bij zijn broer in Maputo. Deze had hij al 15 jaar niet gezien. De reis vanaf Maputo naar het ouderlijk huis is erg kostbaar en gebruik is hier dat de terugreis door de familie wordt betaald. Een grote uitgave die niet zomaar kan worden gedaan.

Na het maken van wat foto’s gingen we weer op weg naar de auto. Natuurlijk niet zonder het meekrijgen van een zak Mango’s want de gasten zonder iets naar huis sturen is hier ongebruikelijk. Het voelt dan wel heel erg dubbel, je waardeert de geste, maar tegelijkertijd weet je dat je het van hun bord afhoudt. Bijna de hele familie begeleidde ons door de hitte naar de auto.

We hebben nog een paar dagen hier op Ruama en dan vertrekken we naar Beira om weer naar huis te vliegen. Helaas gaat het met het internet nog steeds niet goed, dus of het ons lukt om deze blog te plaatsen voor we weer in Nederland zijn is de vraag. De foto’s houden jullie zoals beloofd tegoed.

Debora en Bernice